Lato już mrugało do nas zielonym okiem i właściwie skupialiśmy się na zakończeniu roku u Renaty, a tu nagle dostaliśmy propozycję prezentacji Rzepki i Kaczki Dziwaczki. Oczywiście wszyscy się zgodzili (oprócz tych, którzy wyjechali).
     Wystąpiliśmy 28.05.26 na finale 34. Festiwalu Piosenki Przedszkolnej. Było barwnie, wesoło i muzycznie. Mali wokaliści przepięknie śpiewali, a „seniorzy z dystansem i w bajkowych kostiumach” (tak napisali w mediach) zaprezentowali, ku radości najmłodszych, „Kaczkę”. Główna bohaterka przypadła przedszkolakom do gustu, bo „zjadając tasiemkę starą, mówiła, że to makaron”. Na koniec mali widzowie – razem z naszą grupą – odtańczyli „Kaczuchy”. Zadowolenie było obopólne.
     Społeczna Szkoła Podstawowa przygotowując Piknik Rodzinny zaplanowała wśród wielu atrakcji, również „Rzepkę”, bo „plotki doniosły”, że dzieciaki doskonale się przy niej bawią. I tak w sobotę 13.06.26 pobiegliśmy na Mickiewicza 1/3, żeby pokazać licznym obserwatorom, jak prawidłowo wyciągać oporną rzepę, która mocno wrosła w glebę. Zmagania z upartym warzywem zakończyły się sukcesem, chociaż niektórzy „wyrywacze” obili sobie pewne części ciała, upadając na twarde podłoże. Wynagrodzono im to, częstując pysznym ciastem.
     Trzy dni później wystąpiliśmy w auli widowiskowej I LO na podsumowaniu V edycji programu „Edukacja do starości. Nawzajem sobie potrzebni” zorganizowanym przez Regionalną Koalicję na Rzecz Zdrowego Starzenia się. I znowu Maryla jako Dziwaczka miała okazję wykazać się niespożytą energią, biegając po całej scenie, pokonując przeszkody i kucając za szuwarami. Jedna z pań oglądających stwierdziła, że trudno uwierzyć, że grupa składa się z osób 60+.
      W podziękowaniu otrzymaliśmy duże brawa, upominki i vipowski uścisk ręki. Wreszcie mogliśmy rozpocząć zasłużone wakacje.
     Oczyw iście zakończenie roku teatralnego świętowaliśmy w ogrodzie u Renaty. A uczta była, rzec można, godna soplicowskich tradycji. Na ruszcie skwierczały kiełbasy i kaszanki, na stołach królowały sałatki mieniące się barwami niczym kwietne rabaty. Ciasta domowe nęciły słodkim aromatem. Ogórek małosolny bratał się ze smalcem i chlebem z lokalnej piekarni. Stół uginał się od obfitości darów. Nie zabrakło też kieliszka musującego trunku, którym wzniesiono toast za miniony sezon. Za wspólne wzruszenia, śmiech, próby, warsztaty i występy.
     Nie dla zbytku jednak zastawiono stoły lecz dla radości bycia razem i uczczenia roku, który był piętnastym z kolei w działalności grupy.
     Były serdeczne rozmowy, wspomnienia i podziękowania. Zgodnie z naszą tradycją wykonaliśmy wspólne zdjęcie – pamiątkę minionego sezonu.

            I tak zakończył się kolejny rozdział naszej teatralnej przygody.

                        Relacja – Teresa Cora